De Gluurder

Over vieze mannetjes...


Het is donker en koud in de slaapkamer. Het lijkt nog wel nacht. Ik heb nog twee minuten voordat de wekker de serene rust gaat verstoren. Snel zet ik hem uit. Met het dekbed opgetrokken tot het puntje van mijn neus is het aangenaam warm. Toch weersta ik de verleiding me nog even om te draaien is en mijn verplichtingen te laten voor wat ze zijn. Zachtjes, om de hond niet op mijn wakkere toestand te attenderen en de definitieve gang naar buiten nog even uit te stellen, sta ik op en schuifel ik voetje voor voetje naar het raam.  

Wat ik al vermoedde wordt bevestigd, het lijkt koud. Opnieuw heeft het weer behoorlijk gevroren. Een graad of 10 denk ik en zo te zien heeft het de hele nacht doorgesneeuwd. Op een paar sporen na, van een buurtpoes tijdens een nachtelijke wandeling, is de straat maagdelijk wit. En het sneeuwt nog steeds. Het zal niet lang meer duren voordat de poezenpootjes verdwijnen onder een hoogpolig wit tapijt. Prachtig ziet het eruit. Mijn warme bed ben ik allang weer vergeten. Ik houd van de ochtendstilte. Nu mijn ogen aan het donker gewend zijn, valt het me op dat het eigenlijk helemaal niet zo donker is. De sneeuw lijkt licht te geven. Ik geniet van het moment en blijf nog even naar de slaperige woonwijk staan kijken totdat de afdrukken van Minoesch daadwerkelijk zijn uitgewist.

Geluiden van beneden brengen me terug tot de realiteit van de dag. Snel douchen, aankleden, hond uitlaten, brood smeren en als de wiedeweerga naar het werk. En ik moet opschieten ook!
Even nog een laatste blik links en rechts in de straat ...

'Huh,' roep ik hardop. Staat daar nu iemand? Raar! Toch niet echt een tijdstip en het klimaat om eens uitgebreid de tijd te nemen om de buurt te observeren. Echt goed kan ik het niet zien omdat hij achter een paar struiken staat, maar het lijkt wel een vent. Wat doet die kerel daar?

Zou het dat vieze mannetje zijn die vanuit de andere kant van de wijk hier, om onverklaarbare redenen, altijd zijn hond uit laat. En dit terwijl hij praktisch naast de hondenuitlaatzone woont. Die griezel staat ook altijd zo ongegeneerd naar binnen te loeren. Een onaangenaam gevoel bekruipt me.

Als ik een signalement van de gluurder zou moeten geven, denk ik dat hij ongeveer 1.70 meter lang is en een gezet postuur heeft met afhangende schouders. Hij draagt een pet en het lijkt of hij iets vast houdt onder zijn arm. Wat het is, kan ik niet goed zien, maar het lijkt een krant.

Of zou het die idioot weer zijn? Die een paar jaar geleden onze pas bevallen buurvrouw, nota bene vanuit haar eigen tuin met zijn neus vastgeplakt aan haar raam aan het begluren was in de hoop haar aan te treffen terwijl ze haar kind aan het voedde. Later zou blijken dat de zielenpoot hunkerde naar moedermelk. Te vroeg bij de moeder weggehaald waarschijnlijk. Gatver, van een puppy kun je dat verwachten, maar niet van een volwassen vent.

Over puppies gesproken. Astor is nodig aan zijn ochtendwandeling toe. Voor douchen is het te laat, dan maar een plens water in mijn gezicht. Snel kleed ik mij aan, pak de jas van de kapstok en gris de riem van Astor van tafel. Nadat de hond zich heeft ontdaan van poep en plas, pak ik mijn fiets en ga als de bliksem naar mijn werk. Vanmiddag dan maar een broodje kopen in het bedrijfsrestaurant. En dat allemaal dankzij zo'n vies mannetje,bah!

s 'Avonds thuisgekomen ben ik de gluurder helemaal vergeten totdat ik uit gewoonte nog even naar buiten kijk voordat ik naar bed ga.
Hij staat er weer! Ik kan een hartgrondige vloek niet onderdrukken. En nu ben ik het zat. Wat denkt die vent wel niet? Wat een viezerik! Boos ren ik de trap weer af.

"Astor! Kom, we gaan nog even een wandelingetje maken."

Blij verrast over het extra uitje in de sneeuw, springt de hond overeind.
Net op het moment dat ik de deur uit stap valt een druppel smeltwater, afkomstig van één van de ijspegels die al drie dagen aan het dak heeft gehangen, precies in mijn nek. Goed,  het bezorgt me een koude rilling, maar er is nu echt meer dat één druppel smeltwater nodig om mij op dit moment af te koelen.
Kwispelend en opgetogen, bijna stuiterend van testosteron, loopt Astor al snuffelend aan de verse avondplasjes van zijn vrouwelijke soortgenoten naast mij. Totdat hij opeens angstaanjagend begint te grommen.

Aan de overkant van ons huis staat hij,  de gluurder! De viezerd heeft een alpinopetje op. Onder de bult aan zijn rechterkant, die zijn arm voor moet stellen, is een exemplaar van het plaatselijke sufferdje van drie dagen geleden gestoken. Zijn neus lijkt op een wortel.
Astor gaat als een wilde te keer,

Onze gluurder smelt voor mijn ogen weg.

Het is zo ver!

Eindelijk is het dan zo ver, we kunnen scheiden op televisie.  

Niet dat ik een echtbreuk overweeg, maar mocht de klad slaan in mijn doorgaans goede huwelijk, heb ik nu de mogelijkheid om er onder het toeziend oog van miljoenen kijkers een eind aan te maken. Een kijkcijferkanon zal het wel weer worden. Stel je voor, samen op de bank met een zak chips een biertje en/of een wijntje, kijken naar andermans ellende. Alle ins en outs van de echtscheiding uitgelicht. Niet de beschaafde variant natuurlijk. Nee, we rekenen op zijn minst op grove scheldpartijen, verwensingen en bedreigingen met een behoorlijke dosis lichamelijk en geestelijk geweld. Heerlijk toch? Hebben we de volgende dag weer wat te vertellen.

We zijn ook wel weer toe aan wat menselijk drama. Nadat RTL ons en plein public heeft getrouwd, ons onze geboorte heeft laten herbeleven door ons mee te laten kijken in het geboortekanaal van onze moeders, ons vervolgens geholpen heeft met de opvoeding van ons onopvoedbare grut, onze schulden  heeft helpen betalen, onze klussende eega's in toom heeft gebracht en last but not least onze schaamlippen weer heeft gemodelleerd naar een kennelijk aanvaardbaar niveau is er nu de finale van het menselijk leed, namelijk onze echtscheiding. Natasha Froger ( wie kent haar niet?) gaat ons daarbij helpen. Samen met de sponsoren natuurlijk. We hebben het ten slotte wel over de commerciele omroep. Welke beroepsgroep moet er nu weer bediend worden? De advocatuur? Counselors? Relatiebemiddelingsbureaus? Echtscheidingscoaches? We zullen het zien in de reclamespots tussendoor. Net voordat we onszelf van een nieuw drankje voorzien omdat we dorst hebben gekregen van de chips.

Gelukkig zit er wel een logische opbouw in de reality-programma’s van RTL. Met een beetje geluk is nu de climax bereikt. Een pijnlijker onderwerp kan ik me nauwelijks voorstellen.

Op zelfmoord na dan, maar hulp bij zelfdoding is strafbaar en daar zal zelfs RTL zijn handen niet aan willen branden.

kleurloos of kleurrijk?

Druipend van de regen stap ik de kleine winkel binnen.

“Goedemorgen mevrouw” hoor ik vanuit het pashokje.

“Goedemorgen Ali’ zeg ik lachend, je kunt van hem zeggen wat je wilt, maar er ontgaat hem niets.

Geen camera’s nodig bij onze kleermaker. Er is zelfs geen sprake van een slimme opstelling van de alom aanwezige spiegels. Dat zou ook geen zin hebben, want het hele pandje is volgepakt met rollen stof, stapels losse lappen en rekken vol met verstelde kledingstukken.

Ali kent zijn klanten. Volgens mij hoort hij aan de ademhaling of er een man of een vrouw zijn winkel binnenkomt.

Sinds een paar jaar kunnen we ons gelukkig prijzen met een kleermaker in het dorp. Te lange broeken en  te wijde soepjurken gaan eerst langs ‘het Turkje’. Ik ken geen dorpsgenoot die niet dankbaar van de diensten van Ali gebruik maakt. Zijn personeelsbestand is dan ook verdrievoudigd.

Nu is het mijn winterjas die wat verstelwerk behoeft. Een heerlijke jas, maar de voering hangt er in flarden in en dat is al de tweede keer. Ik heb schoon genoeg van!

Toen ik vorige week mijn spijkerbroek ophaalde heeft één van de medewerkers mij toegezegd dat de voering van mijn favoriete jas  zonder probleem vervangen kon worden. Ditmaal  met stof van een goede kwaliteit en nog een leuk kleurtje ook.

Wanneer Ali naar me toekomt, wil ik verwijzen naar de afspraak die ik met zijn hulp gemaakt heb. Zoekend kijk ik de winkel rond maar ik kan de beste man niet vinden en aangezien ik niet weet hoe hij heet probeer ik hem te omschrijven.

Maar onmiddellijk schiet ik in een soort kramp. Zoekend naar woorden voel ik me van kleur verschieten. Jezus, dit is bizar! Stotterend beschrijf ik dat de man zwarte krulletjes heeft en bruine ogen. Trut , denk ik dat kan iedereen zijn. Sven Kockelman, Robert te Brink, Daniel Lohues. Het kan zelfs Geert Wilders zijn. Dat wil zeggen wanneer hij niet met zijn hoofd in de waterstofperoxide heeft gehangen. Je denkt toch niet dat de man echt stijl haar heeft? Weet je wat dat chemisch goedje met je haar doet? Daarmee raakt zelfs het varken de krul uit zijn staart kwijt.

“Gaat wel goed mevrouw?Ali kijkt me onbegrijpend aan.

“Ja, het gaat wel goed hoor” zeg ik met een rood hoofd  en voeg er aan toe dat de man die ik wil beschrijven een gestreepte trui aan had en gouden ring om zijn middelvinger.

Op hetzelfde moment klingelt de deurbel , Ali en ik kijken allebei om.

“Dat is hem” roep ik enthousiast.

Opnieuw kijkt Ali kijkt me aan. Ik zie dat hij twijfelt hij aan mijn verstandelijke vermogen. En terecht!

Want wat is er aan de hand wanneer je bij de omschrijving van een pikzwarte Afrikaan, het meest kenmerkende, namelijk zijn huidskleur niet kunt benoemen?

De IJssel

De IJssel

Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden.

Mooi voor Rome en haar bezoekers maar niet voor mij. Althans niet vandaag. Vanuit Zwolle ben ik op weg naar Deventer, mijn geboorteplaats en net als Rome is de Hanzestad via verschillende wegen te bereiken maar steevast neem ik de dijk langs de IJssel.

Ik ben zo verknocht aan de rivier en het rivierenlandschap dat het voelt als overspel wanneer ik een andere route zou kiezen.  Uit praktische overwegingen neem ik wel eens een andere weg, gewoon omdat het korter is, maar een wee gevoel in mijn maag én een stemmetje in mijn hoofd dwingen mij dan toch weer in de richting van de IJssel.

Ter hoogte van De Duursche Waarden, één van de mooiste natuurgebieden van Overijssel volgens het regionale dagblad, rijd ik een parkeerplaats op. Het is prachtig weer en ik stap uit om van het uitzicht genieten. De zon schittert in het meanderende water. Tussen de natuurlijke vegetatie broeden diverse vogels. Op een iets hoger gelegen stuk land in het slenkengebied doen talloze soorten ganzen zich tegoed aan het malse gras. Hun overheersende en nasale geluid lijkt, afgezien van een enkele passerende auto, het enig waarneembare, maar na een tijdje geconcentreerd luisteren ontdek ik echter ook het krassen van een paar kraaien en in de verte zelfs het geklepper van een ooievaar. Verder tjilpt en fluit er toch nog van alles wat ik niet thuis kan brengen. Geeft niet! Dat laat ik aan de vogelspotters over.

Leunend tegen de auto, geniet ik van het uitzicht en mijmer ik wat. Opeens herinner ik me de foto die bij mijn opa aan de muur hing. Een afbeelding van roodbonte ’Holsteiner’ koeien grazend in het IJssellandschap met van die typische Hollandse luchten in een zilveren fotolijstje.  

Als kind begreep ik niet waarom iemand de moeite neemt om zo een vanzelfsprekend beeld vast te leggen en in te lijsten. Laat staan het op een dominante plaats in de woonkamer op te hangen.

Nu,  vijfenveertig jaar later, sta ik hier te genieten van nagenoeg hetzelfde plaatje. Slechts aan de details in het landschap is de ontwikkeling in de tijd af te lezen. De steenfabrieken met hun smalle schoorstenen zijn, op een enkele uitzondering na, verdwenen. Het aantal pijpen van de IJsselcentrale is meer dan gehalveerd en hier en daar is een GSM-mast verschenen.

De gedachte dat de IJssel eeuwenlang de constante factor in dit gebied is fascineert me.

Niet gestoord door de veranderingen om haar heen stroomt de rivier dag na dag, jaar in jaar uit vanaf Westervoort, voor een deel gekanaliseerd maar uiteindelijk ontembaar via Zutphen en Deventer langs majestueuze kademuren richting IJsselmeer en draagt zij trouw het water naar de zee. Onderweg in de tijd verandert haar uitbundigheid met de seizoenen mee. Van  een ogenschijnlijk rustig kabbelende rivier verandert zij af en toe in een kolkende watermassa en treedt buiten haar oevers. In onstuimig enthousiasme overspoelt ze alles en iedereen om uiteindelijk weer terug te keren in haar lieflijke gedaante.  

Vruchtbare grond is wat ze achterlaat. Mijn respect heeft ze!

Het is een vreemde gewaarwording om me op hetzelfde moment bewust te zijn van zowel de betrekkelijkheid van het leven als van de eeuwigheid, maar het voelt goed.

Tegen een knobbelgans zeg ik met dichtgeknepen ogen omdat de zon in het water schijnt:

 “Gans, even goede vrienden, mijn houdbaarheid is waarschijnlijk iets groter dan die van jou, maar uiteindelijk leggen we het allebei af tegen die blauwe dame daar.”

“Gak, gak, gak ”zegt de gans terwijl hij, zichzelf steeds luider herhalend, wegvliegt om zich bij zijn soortgenoten te voegen.

“Je hebt gelijk Gans. We gaan over tot de orde van de dag” en ik loop met een huppelpasje om de auto heen.

Ik stap in, start de auto en ga  mijn vriendin opzoeken.

We gaan een terrasje pakken…

… aan de IJssel. 

Voordat de blaadjes vallen

De zomer van 2011 was in één woord dramatisch. De meest natte sinds jaren volgens deskundigen, maar daar wil ik het helemaal niet over hebben. Hierover is echt al meer dan genoeg gezegd. De weerberichten besluit ik niet meer te volgen en allang heb ik me neergelegd bij het feit dat we zo de herfst in rollen. Het zij zo!

Groot is dan ook de verrassing wanneer vandaag het zonnetje te voorschijn komt nadat de ochtendnevel is opgetrokken. Een cadeautje is het, geweldig! Uit de wind in het zonnetje geniet ik op het dakterras. Zo hoort een mooie zomerdag te zijn. Ware het niet dat het inmiddels eind september is. Herfst!

Ik schat in dat vandaag menigeen nog even een barbecue meepakt en waarom ook niet? We hebben wat in te halen. De klusjes die ik voor vandaag in gedachten besluit ik op de lange baan te schuiven. Later! Nu eerst nog even genieten.

Maar er klopt iets niet.

De lucht ziet er veelbelovend uit. Hier en daar een wolkje maar verder stralend blauw. Witte strepen, achtergelaten door passerende vliegtuigen, lossen langzaam op. Het blad zit nog aan de boom en de buurtkinderen spelen buiten. Alle ingrediënten voor een heerlijke zomerdag zijn aanwezig en toch ben ik niet tevreden. Niet te geloven. Hebben we eindelijk een beetje mooi weer en is het weer niet goed. Het gevoel dat ik wat mis wordt zelfs zo sterk dat het me een beetje weemoedig maakt. Het moet niet gekker worden.

Het zal toch niet hè? Ik heb er nooit last van gehad. kun je dat opeens krijgen? Je weet wel, sommigen mensen hebben dat, wanneer de blaadjes aan de bomen komen en/ of er weer vanaf vallen. Maar ik toch niet. Daar ben ik veel te nuchter voor, kom op zeg!

Piekerend kijk ik om me heen. Aan de overkant strijkt een zwerm spreeuwen neer op de nok van het huis van onze overburen . In grote getale zijn ze op jacht naar de laatste druiven, bramen en ander eetbaar spul. Een enorme rotzooi later ze achter. Ook onze auto ziet er niet uit. Straks maar even wassen. Natuurlijk mopperen we op die rommel, maar eigenlijk vind ik dat gefladder om het huis wel leuk. De twee Turkse tortels die in onze tuin domicilie houden zijn alweer een nest aan het bouwen. Minstens het derde dit jaar. Als je niet beter weet zou je denken dat het hoog zomer is. Met plezier volg ik hun gedoe met die takjes. Nesten maken kunnen ze niet.

Ineens weet ik het.

Ze zijn er niet meer. Weg zijn ze. Verdwenen! Dat verklaart mijn trieste gevoel. Even checken maar eigenlijk weet ik het zeker.

Vertrokken! Op weg naar zuidelijkere streken om te overwinteren en dat terwijl het hier nu net zomer wordt.

Geen depressie gelukkig. Mijn iet wat trieste stemming van nu is een logisch gevolg van het feit dat hun komst en aanwezigheid in de zomer me altijd zo vrolijk stemt.

Zwaluwen! Ik vind ze zÓ leuk, die drukke beestjes met hun sierlijke, snelle vlucht en hun gekwetter.

Over een halfjaar zijn ze er weer!

De Herfst

Ochtendnevel maakt

zilvervlokken in het groen.

Draden langs mijn wang

Neptunus

Het is mijn vrije dag en klokslag zeven. De wekker herinnert mij aan het geniale plan om te gaan zwemmen.  Kreunend verklaar ik mezelf voor gek, uitslover! Toch weersta ik de verleiding om te blijven liggen. Ik spring onder de douche en  trek mijn badpak aan.

Een zittend beroep en een lange reistijd maken dat ik zo stijf wordt als een plank.  Ik beweeg veel te weinig en daar ga ik nu verandering in aanbrengen. Doelgericht begeef ik mij naar het subtropisch bad.  Tijdens het zwemmen gebruik je alle spieren zegt men. Dat is goed. Sterker nog dat is precies de bedoeling, maar was het maar niet zó saai! 

Wanneer ik de stap heb gezet en als één van de eersten arriveer, ligt het bad er uitnodigend bij.  Het blauwe water en de hele entourage roept veel plezierige herinneringen bij me op. Waarom heb ik zo lang gewacht? Het zwemmen gaat me weer gemakkelijk af. Al snel wordt het drukker in het wedstrijdbad. Veel oudere dames en een enkele heer druppelen binnen. Een grijze golf brengt het water langzaam in beweging. De gemiddelde leeftijd is hoog, maar wat het uit? Ik ben zelf ook niet meer zo piep en bovendien is het goed voor mijn lijf. Dus gewoon doorzwemmen!  Ik heb het tempo goed te pakken en inmiddels  vijfhonderd meter afgelegd.

Plotseling blijven de dames voor me staan kletsen, middenin het bad. Shit! Ik had de slag net zo lekker te pakken. Slalommend zwem ik om de dames heen.  Vier banen later staan ze er nog en omdat het inmiddels drukker is geworden in het bad, wordt uitwijken lastig. De irritatie neemt toe en niet alleen bij mij. Laat ze koffie gaan  drinken bij de Hema! Alsof het is afgesproken drijven we de Beppies naar de rand van het bad. Het hindert de dames niet, ze hebben het nog steeds heel gezellig.

Intussen bestudeer ik de aanwezige reclameborden en sla de overige badgasten gade. Je moet toch wat tijdens het zwemmen.  Ik schat in dat ik het best de baan van de mevrouw met het rode badpak kan nemen. We hebben ongeveer dezelfde snelheid en hinderen elkaar daardoor niet. Bovendien ben ik dan uit de buurt van het praatclubje.

Opeens wordt mijn aandacht getrokken door een zongebruinde en zeer gespierde jonge God met een snelle outfit en een brilletje tegen opspattend water. Met een ferme plons springt hij in het water en begeeft zich met een enorme snelheid naar de andere kant. Rakelings langs de Beppies, die hevig geschrokken alle kanten op spartelen. Hetzelfde effect brengt mijn hond teweeg wanneer hij  tussen een stel eenden het water induikt. Zelfs het geluid is hetzelfde.

Onmiddellijk daarna kijken  de dames, plat tegen de zijwand aangedrukt en zichtbaar ontdaan, met grote ogen en open mond het snelheidsmonster na.

Als Katrien en haar vriendinnen weer van de schrik zijn bekomen, slaat de stemming om in hevig mopperen. Lang duurt het niet, want  Neptunus slaat wild om zich heen wanneer hij in borstcrawl de duckies opnieuw passeert. Gelukkig heeft hij zijn drietand niet meegenomen. Oh, wat zijn ze boos! Schande spreken ze ervan en met gevaar voor eigen leven wagen ze zich naar de andere kant van het bad. Aan de overkant gaat de discussie verder. Ik ben ervan overtuigd dat ze een klacht zullen indienen bij de directie voor het onrecht wat hen is aangedaan.

Jammer dames, uw klacht is ongegrond! Onze Romeinse God doet precies dat waarvoor het wedstrijdbad op dit tijstip bedoeld is.

Banenzwemmen saai?  Hoe kom je daar nu bij?